Mijn wijsheid en belichaming zijn er niet zomaar gekomen.
Ze zijn ook niet enkel uit boeken ontstaan.

Ze groeiden vanuit directe ervaring en het werkelijk doorleven van het proces.
Gaandeweg — met de steun van opleidingen, teachers en gidsen op mijn pad — werd er iets opnieuw herinnerd en belichaamd.

En dat proces blijft zich verder ontvouwen. Gelukkig maar.
Steeds nieuw potentieel wacht om ontdekt te worden.

Op mijn zestiende kreeg ik te horen:
"Dit is voor de rest van je leven. Je zult ermee moeten leren leven."

Van hulpverlener naar hulpverlener, van kastje naar de muur...elke keer opnieuw, je dossier is te complex.

Mijn levensverhaal begon al van in de wieg met meervoudig trauma.

Ik ben opgegroeid in een dysfunctioneel gezin (o.a. KOPP-kind) waarin traumatische en opstapelende ervaringen, het continue en chronisch in overlevingsstand staan, de rode draad van mijn jeugd vormden. Daarbovenop kreeg ik op tienerleeftijd te maken met seksueel misbruik.

De pijn, het gevoel van afgescheidenheid en chronische overleving maakten dat ik mezelf steeds meer verloor.

Ik probeerde steeds meer te passen in wat de buitenwereld van mij verwachtte.

Mijn lichaam droeg de sporen van alle emoties die nooit echt gevoeld mochten/konden worden. PTSS, depressie, angst en chronische vermoeidheid waren mijn dagelijkse realiteit. Op zestienjarige leeftijd voelde ik me al afgeschreven.

Maar...heling bleek mogelijk.

Heling, jezelf terug herinneren, je kracht herontdekken — het is je geboorterecht.
Geen quick fix, geen bypass, maar het ontmoeten van jezelf in liefde, op de plekken waar ooit geen liefde was. Je eigen beste vriend worden.

Vandaag leef en werk ik als baken van hoop voor mensen die nu zijn waar ik ooit was. Ik ben het levende bewijs dat je, ongeacht je verleden, elke dag opnieuw kunt kiezen voor een ander pad — zonder je gevoeligheid te verliezen. Zachte kracht.

Door opleidingen, workshops, reizen en vooral door afstemming op mijn eigen wijsheiden & de bron zelf, begon ik de illusies te doorzien en dieper in mijn ware zelf te zakken.

Door mijn trauma’s liefdevol te ontmoeten, leerde ik te her-inneren.

Niet door te vechten of te vluchten, maar door aanwezig te blijven bij wat gezien wilde worden. Stap voor stap liet ik los wat mij niet langer diende.

Zo kwam ik steeds dieper thuis in wie ik werkelijk ben, en steeds meer in mijn hoogste waarheid te staan.

Heb jij je al afgevraagd waarom steeds meer mensen kampen met depressie, angststoornissen, burn-out, gezondheidsproblemen, ... ? Waarom steeds meer kinderen labels krijgen opgeplakt? Waarom het aantal mensen dat niet meer meekunnen alleen maar toeneemt?

Zou het zomaar kunnen zijn dat wij steeds verder verwijderd zijn geraakt van wie we werkelijk zijn, onze authenticiteit hebben ingeruild voor een maatpak die eigenlijk niet past? Dat we onze eigen werkelijke behoeften en verlangens gaandeweg zijn vergeten door de haast en ruis van de buitenwereld?

Op zoek naar …?

En waarom zijn we wat werkelijk goed is voor ons steeds meer gaan vervangen door de opvulling van valse behoeften i.p.v. werkelijke vervulling?

Zou het kunnen zijn dat symptoombestrijding niet meer werkt en we nu de etterende wonde(n) echt mogen gaan aankijken? Om van daaruit werkelijk te gaan leven in plaats van te overleven?

Vanuit deze innerlijke wijsheid en belichaming ben ik graag een baken van hoop en licht op jouw pad.

Om je te herinneren aan wat al in jou aanwezig is.

Aan het thuiskomen in je ware zelf — voorbij angst, rollen en aanpassing.

Aan jouw kracht.
Aan jouw waarheid.
Aan jouw innerlijke goud.

“If you don’t fit into this world, it’s because you were born to create a new one.”

Tijdens mijn tweede burn-out schreef ik een gedicht over eigenwaarde.

Een stukje uit het gedicht:

“Geen hokje hier waar ik nog in pas.
Ik heb nu te bewandelen wat echt de bedoeling was.
Ik ben hier niet om het oude te volgen en te eren.
Ik ben hier om het nieuwe mee te creëren.”

---

Vandaag ben ik nog steeds een cirkel in een vierkante wereld — maar nu één die zich waardig en geliefd voelt. Passen in de oude wereld is niet langer mijn doel.

Ik omarm mijn anders-zijn, VOL-ledig.